เย้ กลับมาจากเข้าค่ายลูกเสือ วชิราวุธแล้วจ้า

หนุกมั่กๆ โย้ แต่ว่าตอนแสดงรอบกองไฟอ่ะนะ โหย มุกแป้กสุดยอด แถมไอ้ปงเต้พ ดั๊นกล้าเล่นอีกเนอะ พอออกไป

แสดงอ่ะนะกรูอยาก หาปี๊บคลุมกระหมอม บางๆของข้าน้อยจริงจริ๊ง ฮู้วว เซ็งจัดๆ(ลองผวนคำดูนะ)

พอกลับถึงบ้าน ไอ้บ้าหน้าไหนก็ไม่รู้ ดันเปิด คิดถึงแม่ขึ้นมาน้ำตามันก็ไหล โหย น้ำตาไหลเป็นโอ่งเลยอ่ะ (อย่าให้เจอหน้านะ -*-)

เอ้อ ก่อนกลับข่าวกึ่งดี ร้าย ด้วยคือโรงหนัง อี จี วี ศรีราชาอ่ะ เค้าจะให้ นร.ดาราสมุทร ไปดูหนัง เเฮรี่ ภาคที่กะลังฉายอยู่เนี่ย ในราคา 50 บาท ต่อคน ด้วย แต่ก็ไม่รู้ว่าจะได้ไปรึเปล่า เพราะ ครูต้องไป ปรึกษาหารือ กันอีกง่ะ แต่อยากไปอ่ะ..........

แล้วก็มันมีอยู่ มุกนึงที่ กรูคิดว่าแป้กสุดยอด.......

ในที่เเสดงรอบกองไฟอ่ะนะ ฉากนี้ ไอ้ปงเต้พมันพูดอ่ะนะ

"อือ อาตมาไป fly ฑบาตร ดีกว่านะ" 'อื้อ หือ มุก flyบิน ฑบาตร ขำ เซ็งจัด(ผวนเอาเองนะ)' มุกแป้กๆ ล่ะกล้าเล่นเนอะ เเต่ข้าพเจ้าไม่กล้าอ่ะ ถ้าเล่นแล้วมันขำก็ได้ กรูไม่อาย แต่นี่มันไม่ขำ กรู อายโคตรๆ เล้ยยยยยย

วันนี้อัพแยะ อีกและว่ะ พอก่อนนะ ขี้เกียดพิม

บายยยยยยยยยยยยย

วันที่ 25 มกราคม ปี 47 ผมถูกหักอก ในตอนนั้นชีวิตผมเหมือนขากอะไรไปหลายๆอย่าง แน่นอนรวมถึง ความสุข

ตอนเย็นในวันนั้น ผมเดินคอตกเหมือนคนไร้วิญญาณ เดินผ่านทาง เดิมๆ ที่ผมต้องเดินผ่าน เพื่อกลับบ้าน ผ่านร้านแว่นตา ร้านถ่ายรูป ร้านขายขนม ซึ่งเป็นที่ๆผมเคยพา เธอมาที่นี่ ภาพของเธอทุกๆภาพ มันแวบเข้ามาในความคิด "จะร้องไห้เรอะ"เสียงในความคิดของผมดังก้องในหัว ตามมาพร้อมๆกับเสียงของเธอ "เราเลิกกันเถอะนะ" หึ ผมหัวเราะในลำคอ ผมเดินมาจนถึงร้านขายสัตว์เลี้ยง สายตาของผมมองไปที่ปลาทองตัวนั้น...... ที่มันมองหน้าผม หึคงมองสมเพชเราล่ะมั้ง เฮ้อ ผมค่อยเดินเข้าไปในร้าน กะจะไปพาลปลาทองเล่น เเต่มันกลับจ้องหน้าผมอย่างเดียวไม่หันไปไหน หึหึหึ ผมชักถูกใจปลาทองตัวนี้แล้วนะ เย็นวันนั้น ผมซื้อปลาทองตัวนั้นกลับบ้าน ไม่รู้ว่าทำไมแต่เวลาที่ผมอยู่กับปลาทอง ทำให้ผมลืมเธอคนนั้นได้ และ ผมก็ สบายใจพอสมควร ส่วนเพื่อนๆของผม มันมักจะชอบล้อว่า "โหย นี่แกจะเเต่งงานกะปลาทอง อ๊ะไง ว่ะ ห๊า"

วันเวลาที่แสนสุขที่ผมอยู่กะปลาทองตัวนี้(ท่าจะบ้า แฮะเรา) ซึ่งผมยังไม่ได้ตั้งชื่อให้ วันผ่านไปเรื่อยๆ จนกระทั่งวันนี้ ผมกลับมาถึงบ้าน ไม่ได้เอะใจอะไร พออาบน้ำเสร็จ ก็กะจะมาให้อาหารปลา แต่ผมกลับพบว่า

ปลาทองนอนตายลอยแอ้งแม้ง อยู่ในโหล..........

"นี่มันอะไรกันว่ะ ล้อเล่นใช่มั้ย!?" เสียงในหัวผมดังขึ้น "เฮ้ย แกอย่าทิ้งชั้นไปนะ" "อย่าตายนะ" "ตื่นดิ เฮ้ย"

หางตาของผมหันไปเจอ.............

ไอ้มิ้น เเมวข้างบ้านนั่งเลียมืออยู่ ไอ้แมวนี่มันนนนนนน

หึหึหึ

ชีวิตผมนี่ต้องพบกับเรื่องเเบบนี้อีกนานเท่าไหร่นะ

ยิ่งคิดก็ยิ่ง ปวดหัว

ในหัวว่างเปล่า

คิดอะไรไม่ออก แม้แต่นิดเดียว

เรา.......................................

ผมก็เลยไปซื้อปลาทองมาใหม่แทนตัวเก่า

แถมตัวนี้หน้ารักกว่าเก่า ด้วย ดูดิ มีลายที่ท้องด้วยนะ

ก๊ากกกกกกกกกก 55555555555+

ทีพี รุ่นที่ 2 ชมพู

ฮือ แง้ ทำสกอบาร์ไม่ได้ง่า ครายก็ได้ช่วยช้านที้ ฮือพอใส่ โค้ดไปแล้ว มันก็ดันม่ะขึ้นให้ตายสิโรบิ้น พระเจ้าจอด มันยอร์ชมากกกก

ฮือ ไหนๆก็ไหนๆว่ะ ทำหยั่งเงี้ยแหละดีและ ขี้เกียจปรับแต่งแย้ววววว

ฮือ แง้งงงงงงงงงงงงงงงงงงง ไม่เปลี่ยนแล้วว้อยยยยยยยยยย

ฮ่วยยย

เอ้อ สอบ สสวท ที่ผ่านมาที่ ร.ร.ดาราสมุทร เราสอบวิทย์

ของป. 6 น่ะ ตอนแรกก็ทำได้เพราะเป็นชอยส์ แต่พอตอนที่ 2ให้เติมเท่านั้นแหละ งงตั้งแต่งูเลี้อยขึ้นเสาไฟ โธ่ ว้อยยยยยยย

เว้นไว้แยะเลยง่ะ พอตอนที่3 เป็นคำถามยาว 4ข้อ เหวออออออออ

น้ำประปาใส่สารเคมีอะไรมั่ง เพื่ออะไร และมีวิธีทดสอบไงว่าน้ำสะอาดกินได้ นี่แค่ข้อแรก อาจง่ายสำหรับคนโตนะ แต่สำหรับเรามันไม่ใช่ นะว้อยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ขณะนั้นเสียงเถียงกันในหัวของไอ้ชมพู

โธ่ ไอ้เฮงซวยแค่นี้ ก็ทำไม่ได้ โหลยโท่ยชะมัด มึงมาแข่งทำไม๊ว่ะ

โหยแล้วจะให้ทำไงล่ะว่ะ ก็มึงน่ะแหล่ะ ไม่ยอมอ่านมาก่อนฟาย

เชี้ย มึงแหละไม่อยากอ่านก่อน จบเสียงในความคิด

อ่ะ แล้วพอเราตัดสินใจว่า เอาวะ แค่นี้แหละไม่ทำแล้วว้อย

พอลุกขึ้นปั๊บ ครืน...นนนนน. ตูม เปรี้ยง.......ง..งงงงงงงงง.....

หวา.... เอาแล้วไงลางร้ายมาแล้วง่า ฮืออออออออ

แต่ก็ส่งไปจนได้